Onderstaande het verslag van Bart Peters ( Benny Vreden producties):
“Het volgende wilde ik toch even met jullie delen. Ik ben vandaag te gast geweest bij de Amy Biehl Foundation in Kaapstad. Een non-profit organistatie die voor kinderen in de townships culturele en creatieve programma’s verzorgd. Onder andere met het E-learning for kids programma (zie foto’s). Ik en mijn twee zoons worden ontvangen door managing director Kevin Chaplin en programs co-ordinator Faizel Petersen. We krijgen eerst een half uur durende documentaire te zien over het ontstaan van de Amy Biehl Foundation.
Amy was een Amerikaanse jonge vrouw die zich inzette voor onder andere de onderdrukte Zuid Afrikaanse donkere vrouwen in de townships. Zij bracht in 1993 een zwarte vriendin terug naar huis in Guguletu, één van de townships, toen zij terecht kwam in een demonstratie tegen het apartheidsregime. Zij is toen door een groep zwarte jongemannen vermoord. Haar ouders hebben ter nagedachtenis aan haar de stichting opgericht. De vader van Amy overleed in 2001 en Linda Biehl (moeder van Amy) komt tot op de dag van vandaag nog drie keer per jaar naar Zuid Afrika en zet zich op bijzondere wijze in voor de stichting.
Wat ik vanmiddag zie is een bevlogen groep mensen. Een staf van 18 mensen en ongeveer 25 vrijwilligers die zich inzetten om meer dan 1700 kinderen een (iets) betere jeugd en kansen te geven en ze proberen te behoeden voor de wereld van drugs en criminaliteit.Na de Dvd ga ik met mijn twee zoons en Faizel naar twee van de vijf projecten van de stichting. Het zijn allemaal ‘nascholen’. De kinderen gaan van 8 tot ongeveer 14 uur naar de public school. Daarna gaan ze naar de naschool van 15 tot 17 uur. Dit om het gat op te vangen tot 17 uur wanneer de ouders naar huis komen uit hun werk. In deze periode zwerven kinderen anders over straat. Ze krijgen in het project elke dag een voedzame maaltijd en nemen deel aan de lessen die er worden gegeven. Deze variëren van dans, zang, brassband, blokfluit tot taal, rekenen en praten over bv conflicten, gedrag enz. De leeftijden loopt uiteen van ongeveer 2 tot 19 jaar.Het eerste project dat we bezoeken licht in Manenburg. Een township van de kleurling-gemeenschap. Dit is één van de meest beruchte gebieden van de townships bij Kaapstad door zijn bendes en drugproblemen. Je weet echt niet wat je ziet als je hier doorheen rijdt. Het project hier is gehuisvest in een kerkelijk centrum. De manager van de projecten wordt aangestuurd door de stichting, maar is altijd iemand uit de plaatselijke gemeenschap.Het tweede project is in Guguleto. Het naastgelegen township van de zwarte (voornamelijk Xosa) bevolking. Een iets minder dreigende sfeer hier, maar niet minder confronterend. Dit project wordt gerund vanuit een school. De school ligt op een steenworp afstand van het Amy Biehl Memorial, de plek waar zij is vermoord. Hier worden we rondgeleid door o.a. ‘Queen’, de vrouwelijke manager van het project. Hier zien we naast , muziek, dans, kunst en sport, het EFK programma. Toch erg bijzonder om dat hier nu écht in werking te zien. Wat mij vooral opviel waren de vele lachende gezichten van de kinderen, terwijl er, als je naar buiten kijkt, niet zoveel te lachen is.”
Een verhaal….
Onderstaande het verslag van Bart Peters ( Benny Vreden producties):
“Het volgende wilde ik toch even met jullie delen. Ik ben vandaag te gast geweest bij de Amy Biehl Foundation in Kaapstad. Een non-profit organistatie die voor kinderen in de townships culturele en creatieve programma’s verzorgd. Onder andere met het E-learning for kids programma (zie foto’s). Ik en mijn twee zoons worden ontvangen door managing director Kevin Chaplin en programs co-ordinator Faizel Petersen. We krijgen eerst een half uur durende documentaire te zien over het ontstaan van de Amy Biehl Foundation.
Amy was een Amerikaanse jonge vrouw die zich inzette voor onder andere de onderdrukte Zuid Afrikaanse donkere vrouwen in de townships. Zij bracht in 1993 een zwarte vriendin terug naar huis in Guguletu, één van de townships, toen zij terecht kwam in een demonstratie tegen het apartheidsregime. Zij is toen door een groep zwarte jongemannen vermoord. Haar ouders hebben ter nagedachtenis aan haar de stichting opgericht. De vader van Amy overleed in 2001 en Linda Biehl (moeder van Amy) komt tot op de dag van vandaag nog drie keer per jaar naar Zuid Afrika en zet zich op bijzondere wijze in voor de stichting.
Wat ik vanmiddag zie is een bevlogen groep mensen. Een staf van 18 mensen en ongeveer 25 vrijwilligers die zich inzetten om meer dan 1700 kinderen een (iets) betere jeugd en kansen te geven en ze proberen te behoeden voor de wereld van drugs en criminaliteit.Na de Dvd ga ik met mijn twee zoons en Faizel naar twee van de vijf projecten van de stichting. Het zijn allemaal ‘nascholen’. De kinderen gaan van 8 tot ongeveer 14 uur naar de public school. Daarna gaan ze naar de naschool van 15 tot 17 uur. Dit om het gat op te vangen tot 17 uur wanneer de ouders naar huis komen uit hun werk. In deze periode zwerven kinderen anders over straat. Ze krijgen in het project elke dag een voedzame maaltijd en nemen deel aan de lessen die er worden gegeven. Deze variëren van dans, zang, brassband, blokfluit tot taal, rekenen en praten over bv conflicten, gedrag enz. De leeftijden loopt uiteen van ongeveer 2 tot 19 jaar.Het eerste project dat we bezoeken licht in Manenburg. Een township van de kleurling-gemeenschap. Dit is één van de meest beruchte gebieden van de townships bij Kaapstad door zijn bendes en drugproblemen. Je weet echt niet wat je ziet als je hier doorheen rijdt. Het project hier is gehuisvest in een kerkelijk centrum. De manager van de projecten wordt aangestuurd door de stichting, maar is altijd iemand uit de plaatselijke gemeenschap.Het tweede project is in Guguleto. Het naastgelegen township van de zwarte (voornamelijk Xosa) bevolking. Een iets minder dreigende sfeer hier, maar niet minder confronterend. Dit project wordt gerund vanuit een school. De school ligt op een steenworp afstand van het Amy Biehl Memorial, de plek waar zij is vermoord. Hier worden we rondgeleid door o.a. ‘Queen’, de vrouwelijke manager van het project. Hier zien we naast , muziek, dans, kunst en sport, het EFK programma. Toch erg bijzonder om dat hier nu écht in werking te zien. Wat mij vooral opviel waren de vele lachende gezichten van de kinderen, terwijl er, als je naar buiten kijkt, niet zoveel te lachen is.”
Bedankt Bart voor je inspirerend verhaal!!
(Zie ook vorige post Zuid- Afrika: 3 februari)